xabel diz qu'esta selmana pesllaba l'últimu pozu del valle de turón; más de dos sieglos d'historia, de desenvolvimientu industrial, de riqueza, de sindicalismu, d'ideoloxía, de fuelgues, de vindicación, acoyida, escaezu y llárimes que pasen al maxín coleutivu del pueblu asturianu.
xabel diz que mientres n'asturies la minería pésllase, o sustitúyese pola inversión privada, n'europa atiéndese a la reflexón sobre'l futuru de los recursos enerxéticos, equí nun hai reflexón solo tranques. xabel diz que'l siguiente pozu ye la camocha, otru gran exemplu del trabayu coleutivu de los y les asturianes, asina pasín a pasín llévenmos al desaniciu dafechu de la única soberanía a la que podríemos aspirar, la enerxética.
xabel diz que siempre se sintió arguyosu de tener raigones nel valle turón, de qu'esos raigones axuntaren la viga travesá ayerana, de santibanes de la fonte, col ser cabraliegu. güei mira pal valle turón y non alcuentra más qu'ermu, espeyándose nelli'l futuru d'esti país, si nun reflexona sobre so mesmu.