xabel diz qu'una de les coses que más lu asusten ye la de dir de viaxe, anque sólu sia pa un día o dos, poro cuando marcha faelo cerca de casa, d'asturies, y nun aveza salir lloñe del dominiu llingüísticu, non porque tenga problemes pa defendese n'otros idiomes si non por mor de querer apreciar les semeyances, y diferencies, cismontanes pa coles tresmontanes.
xabel un domingu, cualesquier valdría anque fuere esti, decidióse a dir pelos val.les de l.luna, babia, l.laciana... lo primero no que se decató foi na amplitú de los mesmos, recuerda xabel qu'elli cabraliegu con trescientos metros d'anchor el un valle yá ye enforma ampliu. caleyaba peles cais y via que toes teníen nome, y qu'a diferencia de n'asturies los nomes yeren los que'l pueblu siempre dixere. sintía falar y yera asturiano. lleía les piedres fundacionales de les ilesies y en toes un elementu común, el nome de dalgún obispu d'uviéu o de dalgún abad del monasteriu de corias.
depués de falar con xente mozo, de los llugares onde paraba, siempre quedaba’l mesmu tastu de la emigración xuvenil, les alcordances de los años de mocedá n’uviéu, xixón... les ganes de volver a asturies, porque la so exa cultural nun ta nin en valladolid, nin en llïón, la exa de la so vida ta equí, nel país de los 78+10 conceyos. xabel de la que volvía alcordábase del cantar de el maniegu qu'entonara dixebra...

l.laciana asturiana
babia asturiana
oseya asturiana
de tous ya pa tous